Proszę, niech ktoś mi wytłumaczy sens istnienia tego tego... yyyy tworu. Ja to widzę tak: typiary przez cały czas trwania lekcji w gimnazjum intensywnie myślą w co tu się ubrać i jak się umalować na swoją transmisję po lekcjach. W końcu rozbrzmiewa upragniony ostatni dzwonek... Muzyka dla ich uszu... Biegiem do domu i do łazienki. Jak już z niej wyjdą zrobiona na "bustfa" (dla ubogich), to zazwyczaj się ściemnia, ale co tam, szczęśliwi przecież czasu nie liczą. I z drżeniem spoconych od ekscytacji rąk rozpoczynają swoją transmisję. I zaczyna się zbierać towarzysto na prawdę doborowe. Tu nie ma co tłumaczyć, zgodnie z zasadą "ciągnie swój do swego".
Nie wiem jak inni, ale mnie tam daje poczucie komfortu, że mnie nie widać. (Prawda, że aspołeczny jestem?) xD Mogę bez krępacji drapać się tam, gdzie mnie swędzi, wydmuchiwać nos, gdy czuję, że jest niedrożny, dłubać wykałaczką w zębie i wiele, wiele innych... (Wiele innych nie oznacza tego, o czym myślisz, Ty świntuchu mały. Jestem przeciwny przemocy wobec zwierząt :( ażeby Ciebie tak dla odmiany koń kiedyś kopnął.)
Wpadłem na pomysł: może przebywanie w obiektywie kamery daje jakieś (znikome, ale lepszy rydz) poczucie gwiazdorstwa? xD
Wpadłem na kolejny pomysł: zapewnię sobie rozrywkę na wieczór i wejdę na kilka kanałów i zadam to pytanie nadającym. Na pewno nie tylko mnie one nurtują... x(
