samotnosc ;(((
Płakała w samotności,
chcąc zapomnieć o miłości.
Patrzyła na jego zdjęcie,
które podarował jej w prezencie.
Kto by pomyślał, że ona jest smutna?
Jak zawsze chodziła z uśmiechem na ustach.
Czasami żyć już się nie chciało,
Tak bardzo jej go brakowało.
Nie widziała go długo,
choć nie mieszkał daleko.
Może właśnie to nasilało jej tęsknotę.
Czasami gdy była w domu sama,
chodziła jak obłąkana.
Zapłakana, rozczochrana, zamyślona.
Takim człowiekiem przez niego stała się ona.
i zabójcza jak trucizna..
Potrafię kochać..
i nienawidzić..
Potrafię być wesoła i szalona...
ale jak trzeba jestem smutna i spokojna...
Potrafię za prawdziwą przyjaźń oddać życie....
ale jak ktoś mnie zawiedzie potrafię znienawidzić...(choć nie zawsze)
Potrafię być otwarta jak księga....
a czasami zamknięta i tajemnicza....
Potrafię rozbawić i pocieszyć......
ale jak ktoś mnie rani potrafię zniszczyć mu życie...
Potrafię cieszyć się z wszystkiego.....
ale mogę tez załamać się przez mały drobiazg.....
Potrafię być szczera aż do bólu...
ale wiem kiedy należy milczeć...
Potrafię wysłuchać i zrozumieć...
ale sama też czasem potrzebuje zrozumienia.....
Potrafię bawić się do upadłego...
ale uczę się trudnej sztuki jaką jest życie, które nie zawsze jest tak kolorowe jakbyśmy tego chcieli.
Kochająca i kochana
Potrafie tylko marudzić i narzekać.
Wieczny leniuch ze słabym patentem.
Błyszczyk, to mój znak rozpoznawczy.
Uzależniona od kilku cudów techniki.
Zeresztą od ludzi też.
Potrafie przeklinać.
Wciąż wierze w cuda.
Bywam nieznośna i nieprzewidywalna.
Uśmiechnięta i... romantyczna.
W moich niebieskich oczach możesz zobaczyć duszę.
Odważna, a zarazem wszystkiego się boję.
Jednak jaka jestem na prawdę?
Trudno mnie ubrać w słowa...
