samotnosc...
Samotność –
bezdenna pustka z brakiem kogoś.
Lub czegoś.
Nie – odosobnie
Samotność –
w bezpiecznej twierdzy
przybiera monstrualne rozmiary...
I cisza krzyczy...
A dusza jak na nieograniczonym morzu
wyrywa się z jedności ciała-statku
i odpływa w nierealny wymiar rzeczywistości.
A sterem sam Bóg
co powie dwa słowa i już.
Ląd. Przestrzeń. Wolność...?
...Człowiek...
...z dala od statku
życioszczelnej twierdzy...
To czego chcę?
Rozszczepiona, rozdwojona w sobie...
Tęskna dusza wyrwana z samotności ciała
I jeszcze brak więzi –
między TAMTYM życiem a TĄ egzystencją.
Błędne koło zaściankowej drętwoty.
Integracja bezgłosu z wyalienowaniem.
Więc co ma sens?
Samotność –
zakuwa w kajdany izolacji,
w dyby wyobcowania.
Nie – oderwania
Samotność –
skrępowana istota z uosobieniem swobody.
Natarczywa w istocie.
