cierń
Pewna legenda opowiada o ptaku, który śpiewa jedynie raz w życiu, piękniej niż jakiekolwiek stworzenie na ziemi. Z chwilą gdy opuści rodzinne gniazdo, zaczyna szukać ciernistego drzewa i nie spocznie, dopóki go nie znajdzie. A wtedy, wyśpiewując pośród okrutnych gałęzi, nadziewa się na najdłuższy, najostrzejszy cierń. Konając wznosi się ponad swój ból, żeby prześcignąć w radosnym trelu słowika i skowronka jedną, najświetniejszą pieśnią, za cenę życia. Cały świat zamiera, aby go wysłuchać, uśmiecha się nawet Bóg w niebie.
BO TO, CO NAJLEPSZE, TRZEBA OKUPIĆ OGROMNYM CIERPIENIEM...
Przynajmniej tak głosi legenda.
Ptak z cierniem w piersi wypełnia niezmienne prawo. Coś niezrozumiałego pcha go, by przebić się i zginąć śpiewając. W chwili, gdy cierń wchodzi w ciało, nie pojmuje jeszcze, że to śmierć. Śpiewa i śpiewa, aż zabraknie mu tchu.
LECZ MY, GDY WBIJAMY CIERNIE W NASZE PIERSI, JESTEŚMY ŚWIADOMI,
A MIMO WSZYSTKO ROBIMY TO.
MIMO WSZYSTKO...
