Życie to barwna gra
Ono ból i rozkosz zna
Życie to walka i więcej nic
A jednak warto żyć!

Nie rzucaj gównem,bo możesz nietrafić. a smród na rękach nadal zostanie.

...Bo nie sposób iść drogą co gubi w labiryntach

Zrobić to tak jakbym jutro miał nie istnieć

To marzenie, bo coraz trudniej trzeźwo myśleć

A ludzie coraz bardziej przechodzą obojętnie

Jakby coś stanęło w gardle i nie mogli powiedzieć...

Nic, a ja to widzę, jestem bezradny jak Ty

A wiesz co jest najgorsze?, że uczę się z tym żyć

I staje się tym kim, najbardziej nie chciałem być

Stoi przy mnie tyle osób, a nie zna mnie prawie nikt
 

"Pije parę piw, i wracam do domu sam


Świat za oknami śpi, a mi wcale nie chcę spać
 
Teraz raczej nikt, nie

pląta się tu tak jak ja

Mają własne sny, z kimś, kto śpi obok od lat


Jest tyle spraw, którymi chciałbym się podzielić
 

Ale nie mam jak, bo nie mam tej drugiej części


Dostałem tyle rad i słyszałem tyle obietnic
 

Może jestem dobry na raz, może dwa potem skreślić
 

Po ogniu, został popiół,dziś to już nie kpiny


To wszystko wokół mnie zmusza mnie do defensywy


A ja zostałem gdzieś z przodu, sam na polu bitwy


Nie odbieram już sygnałów jak zepsute satelity
 

Czasem nie ma happy endów, a żyć z tym trzeba


To jak kawałek bez refrenu, ale z chwilą uniesienia
 

Kreski wyznaczają kształty, to jak geometria
 

Ale te kreski są białe, i sypią się jak kreda..."

"Czasami chciałabym nauczyć się być obojętna,

na błędy które tak często popełniasz...

Czasami wolałabym mieć serce z kamienia,

niż co dzień czuć w sobie że wciąż nic się nie zmienia...







Moment, w którym ty patrzysz w oczy mi

W moim sercu tkwi...

Nadal kocham!

Być może już nigdy się nie spotkamy, już nigdy ze sobą nie porozmawiamy...nigdy Cię nie zapomne...jesteś dla mnie wszystkim i zawsze będziesz..."