Dla wszystkich samotnych serduszek...:***

 Potrafię fałszywie się uśmiechnąć. Słucham tylko tego co mi się podoba. Uwielbiam patrzeć z nienawiścią i pogardą, odzywać się z ironią, ale tez patrzeć z uczuciem i czułością, odzywać się z miłością. Często płacze, bo nie mam siły. Śmieję się wtedy kiedy mam ochotę. Wiem, że jeśli ktoś zdradzi raz zrobi to znowu. Wybaczam, tylko jeśli kocham. Boje się jedynie śmierci lub samotności. Jestem w stanie się poniżyć, bo nie znam swojej wartości. Nie wymagam wiele. Jestem szczera i naiwna. Kiedy mi źle, ciężko i bardzo długo pracuję w jakikolwiek sposób. Zwykle udaję kogoś innego, bo jestem za słaba na bycie sobą. Ok, mniej- więcej mnie poznaliście, więc wytłumaczcie mi, czy mam tak straszny charakter, by nikt nie mógł ze mną wytrzymać?

Nie widzę niczego w lustrzanym odbiciu.
Niczego, oprócz jeszcze bardziej niż kiedyś zagubionej dziewczynki ze smutnymi oczami.

Jest mi tak samo źle tu, jak w odbiciu. Jest mi naprawdę źle.

Staram się ogarnąć to wszystko i jednocześnie przestać myśleć.

Nie wychodzi mi nic, jeśli miliony pytań odbijają się od ścian i nie chcą wypaść nawet, jeśli otworzę okno.

Słowa miażdżą mi chrząstki, zdania łamią mi kości.

Ale ja nadal chcę, żebyś mówił.

Szeptaj tak długo, aż zasnę z bolesnego wycieńczenia.

Może to nie tak miało być. Może ktoś zbyt późno zorientował się, że zaszła pomyłka.

Może teraz nieudolnie próbuje zatrzeć ślady błędu.

Nie chcę być błędem, który raz popełniony ciąży przez całe życie.

Nie chcę być błędem, który niczego nie uczy.

W ogóle nie chcę być błędem. Chcę być i nie bać się tego.